جنجال کنید تا صدای قرآن را نشنوید

در بعضی از روایات آمده است که هر گاه پیامبر(ص) در مکه صدای خود را به تلاوت قرآن مجید و کلمات شیرین و جذاب و پرمحتوای خداوند بلند می‌کرد. مشرکان مردم را از او دور می کردند و می کفتند: سوت و صفیر بکشید و صدا را به شعر بلند کنید تا سخنان او را نشنوید. به طور کلی این یک روش قدیمی برای مبارزه با نفوذ حق است که امروزه نیز به صورت گسترده‌تر و خطرناک‌تری ادامه دارد که برای منحرف ساختن افکار مردم و خفه کردن صدای منادیان حق و عدالت» محیط را چنان پر از جنجال می کنند که هیج کس صدای انها را نشنود؛ کاه با جار و جنجال و سوت و صفیر، کاه با داستان های خرافی و دروغین، کَاه با افسانه های عشقی و هوس انکَیز. کَاه از مرحله سخن فراتر رفته، مراکز سرکرمی وفساد و انواع فیلم‌های مبتذل و مطبوعات بی‌محتوا و سرگرم‌کننده و بازی‌های دروغین سیاسی و هیجان‌های کاذب» خلاصه چیزهایی به وجود می‌آورند که افکار مردم را از محور حق منحرف کند. از همه بدتر این که گاه بحث‌های بههوده‌ای در میان دانشمندان یک قوم مطرح می‌کنند و چنان آنها را به قیل و قال در بارة آن وا می‌دارند که هر گونه مجال تفکر در مسائل بنیادی از آنها گرفته شود. ولی آیا مشرکان توانستند با این اعمالشان بر قرآن غلبه کنند؟ نه. شیطنت‌هایشان بر باد رفت و قرآن روز به روز گسترده‌تر و پربارتر شد و در سراسر جهان درخشیدن گرفت. این آیهء دلیل آشکاری بر نهایت درماندگی کافران در برابر دعوت قرآن است؛ زیرا از آنها دعوت کرد تا سخنی مانند آن بیاورند یا دلیل عقلی و درستی ارایه کنند که با قرآن در تعارض باشد اما آنها از روش منطقی آن‌قدر درمانده شدند که به یکدیگر دستور دادند که در برابر قرآن سکوت نکنند و هنگام تلاوت قرآن پیامبر(ص) سخنان بیهوده بگویند تا قرائت او مختل گردد و آیات قرآن به گوش مردم نرسد و تأثیر آن باطل گردد و این از دید آنها پیروزی محسوب می‌شد.