قصرهای مجلل دنیا؛ بارهای سنگین آخرت

در حدیفی از پیامبر اسلام(ص) می‌خوانیم که روزی از گذرگاهی می‌گذشت. چشمش به قبه و بارگاهی افتاد که بر جاده مشرف بود. پرسید: «این چیست؟» یاران عرض کردند: متعلق به یکی از انصار است. حضرت کمی توقف کرد تا صاحب آن فرا رسید و سلام عرض کرد. پیامبر(ص) صورت از او گرداند... مرد انصاری این مطلب را با اطرافیانش در میان گذاشت و گفت: به خدا سوگنده رسول خدا را از خود ناخوشایند می‌بینم. نمی‌دانم چه کرده‌ام؟! گفتند: پیامبر آن ساختمان مجلل تو را دیده و ناراحت شده است. مرد انصاری رفت و آن قبه و بارگاه را با خاک یکسان کرد. یک روز پیامبر آمد و آن را ندید. فرمود: «چه بر سر این ساختمانی که اینجا بود. آمد؟» جریان را عرض کردند. فرمود: «قطعاً هر ساختمانی در روز قیامت. بار سنگینی بر صاحبش است؛ مگر آن قدر که انسان از آن ناگزیر باشد.» از این روایت و روایات مشابه, بینش اسلام کاملاً روشن می‌شود که با ساختمان‌های طاغوتی و غافل کننده که با اسراف و زیاده‌روی توا است» مخالف است و به مسلمانان اجازه نمی‌دهد همچون مستکبران مغرور و از خدا بی‌خبر -آن هم در محیطهایی که محرومان و نیازمندان به مسکن زندگی می‌کنند - اقدام به ساختن چنین ساختمان‌هایی کنند. جالب توجه این‌که پیامبر اسلام برای رسیدن به این هدف انسانی» به زور متوسل نشد و هرگز دستور تخریب چنان ساختمانی را نداد؛ بلکه از طریق یک واکنش اخلاقی لطیف (روترش کردن و بی‌اعتنایی نمودن) هدف خود را تأمین فرمود.