درهای آسمان

در روایتی از پیامبر نقل شده است: هنگامی که بندةٌ موْمن از دنیا جدا می‌شود و رو به سوی آخرت می‌کند. فرشتگانی سفیدرو که چهره‌هایشان مانند خورشید می‌درخشد. با کفن‌های بهشتی و حنوطی (عطری خوشبوی) از بهشت. از آسمان بر او فرود می‌آیند و در برابر دیدگان او تا آنجا که چشم کار می‌کند. می‌نشینند. سپس فرشتةٌ مرگ می‌آید و بر بالین او می‌نشیند و می‌گوید: ای جان پاکیزه, به سوی آمرزشی از خدا و خوشنودی او بیرون آی. پس جان او مانند خارج شدن آب از دهانةٌ مشک از بدنش خارج می‌شود؛ اگر چه شما جان کندن را طور دیگری می‌بینید. هنگامی‌که جان او را می‌گیرند. بدون لحظه‌ای درنگ. آن را در کفن و حنوط بهشتی قرار می‌دهند و از او بوی خوشی بهتر از خوشبوترین مشک دنیا بر می‌خیزد. پس از آن؛ او را بالا می‌برند و بر هیچ گروهی از فرشتگان نمی‌گذرند مگر این‌که می‌پرسند: این روح پاکیزه کیست؟ می‌گویند: فلان کس است و او را به بهترین نام‌هایی که در دنیا صدایش می‌کردند. نام می‌برند. تا این که به آسمان دنیا می‌رسند. درخواست باز شدن آن را می‌کنند. در آسمان به رویشان باز می‌شود و مقربان هر آسمان تا آسمان بعدی او را مشایعت و بدرقه می‌کنند تا به آسمان هفتم برسد. در این هنگام خدا می‌فرماید: نامه عمل بندة مراء در علَّیِین (بلندترین مراتب) بنویسید و او را به زمین باز گردانید؛ زیرا آنها را از زمین آفریدم و به آن باز می‌گردانم و (بار دیگر) از آن بیرونشان می‌آورم. آنگاه روح او به بدنش (در قبر) بازگردانده می‌شود. پس دو فرشته می‌آیند و نزد او می‌نشینند و می‌گویند: پروردگار تو کیست؟ می‌گوید: پروردگار من خداست. می‌گویند: دین تو چیست؟ می‌گوید: اسلام دین من است. پس می‌گویند: این مردی که در میان شما مبعوث شده. کیست؟ می‌گوید: او پیامبر خداست. می‌گویند: از کجا می‌دانی؟ می‌گوید: کتاب خدا را خواندم؛ به آن ایمان آوردم و آن را تصدیق کردم. پس منادی از آسمان ندا می‌دهد: بنده‌ام راست گفت. از بهشت برایش فرش و لباس بیاورید و دری از بهشت باز کنید تا از بوی خوش و نسیم آن به او برسد. سپس قبرش تا چشم کار می‌کند. باز می‌شود. شخصی نیکوصورت و خوش‌لباس و خوشبو نزد او می‌آید و می‌گوید: مژده باد بر تو به آنچه که تو را خوشنود می‌کند. این همان روزی است که وعده داده شدی. از او می‌پرسد: تو کیستی که از سر و رویت خیر و خوبی می‌بارد؟ او می‌گوید: من عمل صالح تو هستم. پس می‌گوید: پروردگارا, قیامت را برپا کن, قیامت را برپا کن تا به خانواده و دارایی‌ام برسم. (پس از آن) پیامبر(ص) فرمود: بندةٌ کافر زمانی که رو به سوی آخرت می‌کند و در حال جدایی از دنیاست. فرشتگانی سیاه‌رو با گلیم‌های خشن بر او فرود می‌آیند و تا آنجایی که چشم کار می‌کند. در کنار او می‌نشینند. سپس فرشتة مرگ می‌آید و بر بالین او می‌نشیند و می‌گوید: ای جان پلید. به سوی خشم و غضبی از جانب خدا بیرون شو. پس مانند شانه‌ای که خس و خاشاک را از پشم تر می‌گیرد. جان او را از تنش بیرون می‌کند و می‌گیرد. آنگاه بدون لحظه‌ای درنگ, آن را در گلیم‌های خشن قرار می‌دهند و از او بویی گندتر از هر مرداری که در زمین است. بلند می‌شود. او را بر هیچ گروهی از فرشتگان عبور نمی‌دهند مگر این که می‌پرسند: این روح پلید کیست؟ می‌گویند: این فلانی است و او را به زشت‌ترین نام‌هایی که در دنیا صدایش می‌زدند. نام می‌برند. تا این‌که به آسمان دنیا می‌رسند. درخواست باز شدن آن را می‌کنند و درهای آن باز نمی‌گردد. سپس پیامبر(ص) این آیه را تلاوت فرمود: «درهای آسمان به رویشان گشوده نمی‌شود.» خدا می‌فرماید: نام عملش را در سجّین (پست‌ترین مراتب) در پایین‌ترین طبقات زمین بنویسید. روح او را با خفت و خواری پرت می‌کنند... پس منادی از آسمان ندا می‌دهد: بنده‌ام دروغ گفت و تکذیب کرد. برایش فرشی از آتش بگسترانید و دری به سوی آتش جهنم به رویش بگشایید تا گرما و بادهای کشندةٌ آن به او بوزد. سپس قبر چنان فشاری بر او می‌آورد که شانه‌هایش خرد می‌شود. در این هنگام. شخصی زشت‌رو و بدلباس و بدبو نزد او می‌آید و می‌گوید: مژده باد بر تو به آنچه که تو را می‌آزارد. این همان روزی است که وعده داده می‌شدی. آن کافر از او می‌پرسد: تو کیستی که از سر و رویت شر می‌بارد؟ او می‌گوید: من عمل پلید تو هستم. پس می‌گوید: پروردگارا. قیامت را برپا مکن! > **پانوشت صفحه (منابع):** > ۱-المیزان» ج۸» ص ۱۳۹ > **Cited sources** (grade before any load-bearing use): al-Mīzān.