انسان باید به غذای خود بنگرد

روشن است که منظور از نگاه کردن در این آیهء تماشای ظاهری نیست؛ بلکه به معنای دقت و اندیشه در ساختمان این مواد غذایی و اجزای حیات‌بخش آن و تأثیرات شگرفی که در وجود انسان دارد و سپس اندیشه در خالق آنهاست. آری» نزدیک‌ترین اشیای خارجی به انسان» غذای اوست که با یک دگرگونیء جزء بافت وجود او می‌شود و اگر به او نرسدء به زودی راه مرگ را پیش می‌گیرد. به همین دلیل» قرآن از میان تمام موجودات» روی مواد غذایی» آن هم موادّی که از طریق گیاهان و درختان عاید اسان می‌شودء تکیه کرده است. در بعضی از روایات که از معصومین(ع) نقل شده» می‌خوانیم که منظور از غذا در اینجا علم و دانش است که غذای روح انسان است و او باید بنگرد که آن را از چه کسی می‌گیرد. البته معنای ظاهری آیه همان غذاهای جسمانی است که در آیات بعد تشریح شده؛ ولی از آن رو که انسان ترکیبی از روح و جسم است» همان‌گونه که جسم او به غذای مادی نیاز دارده روح او نیز به غذای روحانی محتاج است و جایی که انسان باید به غذای جسمانی‌اش دقیق شود و سرچشمة آن را که باران حیات‌بخش است بشناسدء باید در غذای روحانی خود نیز دقت به خرج دهد که از طریق باران وحی بر سرزمین قلب پاک پیامبر(ص) نازل می‌گردد و در سینه‌های معصومان(ع) ذخیره می‌شود و همچون چشمه‌های جوشانی در صفحات قلوب جاری می‌گردد و انواع میوه‌های لذت‌بخش ایمان و تقوی و فضایل اخلاقی را پرورش می‌دهد. انسان باید بنگرد که مبادا از سرچشمة آلوده‌ای تغذیه شود و روح و جان او بیمار و نابود شود. عجیب این‌که بعضی از مردم در غذای جسم بسیار سخت‌گیر و موشکاف‌اند؛ ولی برای غذای روحشان هیچ قید و شرطی قائل نیستند. در روایتی از امام حسن مجتبی(ع) می‌خوانیم: «متعجیم از آنها که به غذای جسم خود می‌اندیشند؛ اما در غذای روح دقت نمی‌کنند. خوراک زیانبار را از شکم دور نگه می‌دارند؛ اما قلب را با مطالب هلاک‌کننده آکنده می‌کنند.» > **پانوشت صفحه (منابع):** > ۳ نمونه ج ۲۶ ص ۱۴۴ ۴ پیشین» ص ۱۶۲ > ۳ نمونه, ج ۰۲۶ ص ۱۴۴ > ۱- نمونه ج ۲۶ ص ۱۲۱ ۲- پیشین» ص ۱۲۳ و المیزان» ج ۲۰ ص ۲۲۲ > ۴- پیشین» ص ۱۶۲ > **Cited sources** (grade before any load-bearing use): Tafsīr Nemūneh, al-Mīzān.