هستی ما از تو تو قائم به ذات

این آّیه به مطلب مهم و پر ارزشی اشاره دارد که موقعیت ما را در عرصةٌ عالم هستی در برابر هستی‌بخش روشن می‌کند. بی‌نیاز حقیقی و قائم بالذات در تمام عالم هستی» یکی است و او خداست. همة انسان‌ها بلکه همه موجودات» سر تا پا نیاز و فقرند و وابسته به آن وجود مستقل» که اگر لحظه‌ای ارتباطشان با او قطع شود هیچ و پوچ می‌شوند. همان‌گونه که او بی‌نیاز مطلق استء انسان‌ها فقر مطلق‌اند و همان‌گونه که او قائم به ذات است.» مخلوقات همه قائم به او هستند. با این حال» او چه نیازی به عبادت ما دارد؟ این ما هستیم که از طریق عبادت و اطاعت اوء راه تکامل را می‌پیماییم و لحظه به لحظه در پرتو عبودیت آن مبداً بی پایان» بدو نزدیک‌تر می‌شویم و از انوار ذات و صفاتش بهره می‌گیریم. بنابر این» همه نیازمند به او هستند و نه غیر او و بدین رو هرگز نباید سر تعظیم و تسلیم بر آستان غیر او بگذارند و رفع نیاز خود را از غیر او بطلبندء که آنها نیز همه مانند خودش نیازمند و محتاج‌اند. بزرگداشت پیامبران و امامان(ع) نیز به خاطر آن است که فرستادگان و نمایندگان اویند؛ نه این که از خود استقلال دارند. بنابر این» اوه هم غنی است و هم حمید؛ یعنی در عین بی‌نیازی چنان بخشنده و مهربان است که شایستةٌ هر گونه حمد و سپاسگزاری است و در عین بخشندگی و بنده‌نوازی» از همگان بی‌نیاز است. توجه به این واقعیت» دو اثر مثبت در انسان‌های موّمن می‌گذارد. هم آنها را از مرکب غرور و خودخواهی و طغیان پیاده می‌کند و به آنها هشدار می‌دهد که چیزی از خود ندارند که به آن ببالندء و هر چه هستء امانت‌های پروردگار در نزد آنهاست» و هم بدانها راه می‌نماید که دست نیاز به درگاه غیر او دراز نکنند و طوق عبودیت غیر خدا را بر گردن ننهند. موّمنان با این دید و جهان‌بینی» هر چه را در عالم می‌بینند» از پرتو وجود او می‌دانند و توجه به اسباب هرگز آنها را از مسبب‌الاسیاب غافل نمی‌کند. > **پانوشت صفحه (منابع):** > ۱-نمونه چ۱۸ ص ۲۱۶ ۲ پیشین» ص ۲۲۰ > ٢- پیشین، ص ٢٢٠ > **Cited sources** (grade before any load-bearing use): Tafsīr Nemūneh.