فشرده‌ای از داستان ایوب (ع)

در حدینی از امام صادق(ع) می‌خوانیم: کسی پرسید بلایی که دامنگیر ایوب شدء برای چه بود. امام صادق(ع) پاسخی فرمود که خلاصه‌اش چنین است: بلایی که بر ایوب وارد شدء به خاطر این نبود که کفران نعمتی کرده باشد؛ بلکه به عکس, به خاطر شکر نعمت بود که ابلیس بر او حسد برد و به پیشگاه خدا عرض کرد که او به این خاطر این همه شکر نعمت تو را به‌جا می‌آورد که زندگی وسیع و مرفهی به او داده‌ای؛ اگر مواهب مادی دنیا را از او بگیری» هرگز شکر تو را به جا نخواهد آورد. مرا بر دنیای او مسلط کن تا معلوم شود که مطلب همین است. خداوند برای این که این ماجرا سندی برای همةٌ رهروان راه حق باشد. به شیطان این اجازه را داد. او آمد و اموال و فرزندان ایوب را یکی پس از دیگری از میان برداشت؛ ولی این حوادث دردناک» نه تنها از شکر ایوب نکاستء بلکه بر شکر او افزود. شیطان از خدا خواست بر زراعت و گوسفندان او مسلط شود. این اجازه نیز به او داده شد و او تمامی آن زراعت را آتش زد و گوسفندان را از بین برد. باز هم بر حمد و شکر ایوب افزون شد. سرانجام شیطان از خدا خواست که بر بدن ایوب مسلط گردد و سبب بیماری شدید او شود. این چنین شد؛ به‌طوری که از شدت بیماری و جراحت قادر به حرکت نبود؛ بی‌آن که کمترین خللی در عقل و درک او پیدا شود. خلاصه» نعمت‌ها یکی پس از دیگری از ایوب گرفته می‌شد؛ ولی به موازات آن» مقام شکر او بالا می‌رفت. تا این که جمعی از رهبان‌ها به دیدن او آمدند و گفتند: بگو ببینیم تو چه گناه بزرگی کرده‌ای که چنین گرفتار شده‌ای؟ به این ترتیب» شماتت این و آن آغاز شد و این امر بر ایوب سخت گران آمد. ایوب گفت: به عزت پروردگارم سوگند که من هیچ لقمةُ غذایی نخوردم مگر این که یتیم و ضعیفی بر سر سفره با من نشسته بودء و هیچ طاعت الهی پیش نیامد مگر این که سخت‌ترین برنامةٌ آن را انتخاب کردم. در این هنگام که ایوب از عهدة تمامی امتحانات در مقام شکیبایی و شکرگزاری بر آمده بود» زبان به مناجات و دعا گشود و حل مشکلات خود را با تعبیری بسیار موّدبانه و خالی از هرگونه شکایت از خدا خواست. در این هنگام؛ درهای رحمت الهی گشوده شدء مشکلات به سرعت برطرف گشت و نعمت‌های الهی» افزون‌تر از آنچه بوده به او رو آورد. خداوند فرزندان او را زنده کرد و علاوه بر آن» فرزندان دیگری نیز به او داد.