آفرینش انسان در برترین صورت

خداوند انسان را از هر نظر موزون و شایسته آفرید؛ هم از نظر جسمی و هم از نظر روحی و عقلی؛ چرا که هرگونه استعدادی را در وجود او قرار داده و وی را برای پیمودن قوس صعودی بسیار عظیمی آماده ساخته است. از آیات قرآن به خوبی استفاده می‌شود که انسان به گونه‌ای آفریده شده که در پرتو علم و ایمان و تقویل و عمل صالح می‌تواند به سوی خداوند بلندمرتبه عروج کند و در جوار رحمت او به زندگی جاودانی دست پیدا کند که سراسر سعادت و خوشبختی است. در یات ۷۵ و ۷۶ سورة طه می‌خوانیم: «و هر کس با ایمان نزد او آید و اعمال صالح انجام داده باشد. چنین کسانی درجات عالی دارند... باغ‌های جاویدان بهشت که نهرها از زیر درختان جاری است. در حالی که همیشه در آن خواهند ماند. این است پاداش کسی که خود را پاک کند.»؟ اما اگر انسان با تمام این امتیازات از مسیر حق منحرف گردد» چنان سقوط می‌کند که به اسفل سافلین کشیده می‌شود. در برابر آن قوس صعودی تکامل انسان» قوس نزولی وحشتناکی دیده می‌شود؛ چرا که انسان موجودی مملو از استعدادهای سرشار است که اگر در طریق صلاح از آنها استفاده کندء بر بالاترین قلةٌ افتخار قرار می‌گیرد و اگر این همه هوش و استعداد را در طریق فساد به کار اندازده بزرگترین مفسده را می‌آفریند و طبیعی است که کارش به اسفل سافلین کشیده شود.